Op mijn werk kon ik eigenlijk heel goed delegeren. De jongens van de ICT, die kennen me inmiddels bij voornaam. Dingen waar ik gewoon niet zo goed in was, besteedde ik uit aan mensen die daar beter in waren. Ik geloof er nog steeds heel erg in dat je je talenten moet inzetten op de plek waar ze het beste tot hun recht komen. Dat maakte me ook altijd behoorlijk efficiënt in mijn werk.

Privé vond ik dat een stuk lastiger. Tot bijna mijn dertigste sprak ik eigenlijk niet over waar ik écht mee zat. Daarna ben ik me veel meer gaan uitspreken, maar hulp vragen bleef toch iets anders.

En praktisch gezien was ik daar dan weer heel handig in. Als ik alleen woonde en er moest iets opgehangen worden, huurde ik gewoon iemand in. Verhuizen heb ik ook altijd met een verhuisbedrijf gedaan. Prima geregeld.

Maar iemand vragen om iets voor míj te doen, dat vond ik veel ingewikkelder. Want ja, mensen hebben allemaal weinig tijd. En ik vind het gewoon moeilijk om iemands tijd te kosten terwijl ik het ook kan uitbesteden.

Best grappig eigenlijk. Iemand betalen om mij te helpen vond ik makkelijker dan iemand die van mij houdt gewoon om hulp vragen.

Onlangs ging mijn beste vriendin verhuizen en vroeg ze of ik hun boekenkast misschien wilde hebben. Nou, heel graag. Alleen bleek die kast niet alleen supermooi, maar ook superzwaar. En hij paste ook nog eens niet in hun eigen bus, dus er werd een vriend opgetrommeld die ik helemaal niet kende, mét bus, om dat ding bij mij te krijgen.

Vervolgens moesten ze ook nog ruim een half uur mijn kant op rijden. Absolute horror voor mij, dit scenario. Alles in mij dacht ongeveer hoeveel tijd en gedoe dit andere mensen wel niet kostte. Maar ik heb het toch aangenomen. En misschien klinkt dat als iets heel kleins, maar voor mij voelde dat dus echt als een kleine overwinning. En ja, ik ben ook gewoon héél blij met mijn kast.

Dat zegt voor mij inmiddels best veel over die automatische ik doe het zelf wel.

Want natuurlijk kan ik veel zelf. Daar is op zichzelf ook helemaal niks mis mee. Alleen onafhankelijk zijn is iets anders dan ervoor zorgen dat je nooit iemand nodig hebt.

En dat soort reacties zitten wat mij betreft ook niet alleen in je hoofd. Je kunt rationeel allang weten dat je best hulp mag vragen en toch voel je die aarzeling al voordat je hoofd er een keurige reden van heeft gemaakt.

Daarom geloof ik ook niet dat praten alleen altijd genoeg is. Ik kijk juist ook naar wat je lichaam aangeeft, welke emoties erbij komen en welke oude automatische patronen op zo’n moment ineens het stuur overnemen.

Ik vind het nog steeds fijn om zelfstandig te zijn en wil ook helemaal niet afhankelijk worden van anderen. Maar ik hoef niet aan mezelf te bewijzen dat ik alles alleen kan.

Dus misschien is de volgende keer dat je denkt ik doe het zelf wel niet de belangrijkste vraag of je het zelf kúnt.

Waarschijnlijk wel.

Maar wil je het ook echt zelf doen?

Of vind je het vooral heel ingewikkeld om iemand nodig te hebben?