Een van mijn cliënten die momenteel een coachtraject bij mij volgt, worstelt net als veel van de vrouwen met wie ik werk met het stellen van grenzen. En als het haar dan eindelijk lukt om wél een grens aan te geven, volgt vrijwel direct daarna het schuldgevoel.

Deze vrouw bekleedt een topfunctie binnen een internationaal bedrijf. Haar directeur communiceert regelmatig op het laatste moment en verwacht vervolgens vrijwel direct actie. Het gebrek aan planning van een ander heeft daardoor direct invloed op haar agenda, haar energie en uiteindelijk ook haar privéleven. Regelmatig werkt zij onverwachts in de avonduren door en levert zij onder hoge tijdsdruk dingen op waar zij inhoudelijk eigenlijk nog niet volledig achter staat.

Haar vraag aan mij was:

“Hoe kan het dat ik dit zó lastig vind?”

Dat is precies de vraag die veel succesvolle vrouwen zichzelf stellen. Want rationeel klopt het plaatje namelijk wél. Zij wist exact hoe ze professioneel haar wensen kenbaar kon maken. Ze kon prima uitleggen waarom iets meer tijd nodig had of waarom betere afstemming helpend zou zijn. In theorie waren er geen belemmeringen.

Maar de praktijk bleek een ander verhaal. Zoals ik dat zo vaak zie bij de vrouwen die ik begeleid. Vrouwen die enorm competent zijn, verantwoordelijkheid dragen op hoog niveau, voor iedereen klaarstaan en ondertussen volledig voorbijgaan aan zichzelf.

Vaak ontstaan patronen als pleasen, perfectionisme, geen nee kunnen zeggen zonder schuldgevoel en alles zelf willen oplossen niet zomaar. De oorsprong ligt meestal veel dieper dan “gewoon wat assertiever moeten zijn”.

Omdat ik voelde dat er onbewuste en hardnekkige patronen meespeelden, besloten we een NEI sessie te doen. Neuro Emotionele Integratie. Daarbij onderzoeken we welke diepere emotionele patronen gekoppeld zijn aan bepaald gedrag of bepaalde klachten.

Al vrij snel werd duidelijk dat zij als jong meisje al had geleerd dat ze emotioneel niet echt kon leunen op haar ouders. Niet omdat ze niet van haar hielden, maar omdat emotionele beschikbaarheid simpelweg ontbrak. Haar reactie daarop was: ik doe het zelf wel.

Hoewel haar ouders praktisch en materieel goed zorgden, lag de nadruk thuis sterk op presteren. Hoge cijfers. Hoge verwachtingen. Erkenning krijgen door het goed te doen. De lat lag hoog, heel hoog.

Ineens viel alles op zijn plek.

In werksituaties voelde nee zeggen voor haar als zwak. Meer tijd vragen voelde oncomfortabel. Hulp vragen aan haar leidinggevende voelde bijna onveilig, omdat ze al jong had besloten dat ze vooral niemand nodig moest hebben. Daarnaast was haar identiteit sterk verbonden geraakt met presteren en erkenning krijgen via haar werk. Net zoals vroeger op school.

Wat ik altijd bijzonder vind in dit soort trajecten, is dat gedrag ineens logisch wordt zodra je begrijpt waar het vandaan komt. Niet omdat iemand onvoldoende sterk is. Niet omdat iemand “geen grenzen kan stellen”. Maar omdat het zenuwstelsel ooit iets heeft geleerd wat jarenlang noodzakelijk voelde om liefde, veiligheid of erkenning te ervaren.

Met NEI hebben we gewerkt op de diepere laag achter dit patroon. Niet alleen begrijpen waar het vandaan komt, maar ook de emotionele lading neutraliseren die eraan gekoppeld zit. Het lijkt ergens op EMDR, maar zonder de nare herbelevingen en bij sommige mensen werkt het ook aanzienlijk sneller.

Recent sprak ik haar opnieuw en vroeg ik hoe het nu ging. Haar antwoord raakte me.

“Deze begeleiding heeft mijn oude pijn een plek gegeven. Mijn zelfinzicht is vergroot en mijn prioriteiten zijn weer helder. Ik heb nu een betere werk privébalans. Ik zou dit iedereen aanraden die constant aan het zorgen is voor alles en iedereen, ten koste van zichzelf.”

En misschien herken jij jezelf hier ergens ook in?

Je kunt uitstekend onderhandelen namens je organisatie of team. Je bent scherp, daadkrachtig en communicatief sterk. Als het gaat om je kinderen, je collega’s of een hulpbehoevende ouder weet je precies hoe je moet opstaan en grenzen moet bewaken.

Maar zodra het over jezelf gaat, blijkt dat ineens een stuk ingewikkelder.

Veel van de vrouwen die ik begeleid hebben alles bereikt waar ze ooit van droomden. Mooie carrière. Verantwoordelijkheid. Een druk leven dat er aan de buitenkant goed uitziet. Maar ergens onderweg zijn ze zichzelf kwijtgeraakt.

Perfectionisme. Schuldgevoel. Altijd maar doorgaan. Geen hulp willen vragen. Moeite hebben om nee te zeggen, omdat dat egoïstisch voelt.

En dus blijven ze zorgen, dragen, regelen en presteren. Tot hun lichaam, emoties of energie uiteindelijk aangeven dat het zo niet langer gaat.

Misschien ligt de oplossing niet in nóg harder werken aan jezelf, maar juist in het begrijpen van wat jouw onderbewuste ooit heeft opgeslagen.

Ben jij benieuwd hoe NEI kan helpen om naar de diepere laag achter emotionele of lichamelijke klachten te kijken? Stuur me gerust een bericht. Ik vertel je graag meer over de mogelijkheden.