Jarenlang was “ik pak dat wel even op” ongeveer mijn tweede natuur. Moest er op mijn vrije dag een filmpje worden opgenomen voor een managementconferentie? “Oh, vraag Paula maar, die komt vast wel even terug.” Een collega langdurig ziek en iemand nodig om het werk over te nemen? Tuurlijk. Ik deed het. Zonder me af te vragen of daar bijvoorbeeld een waarnemingstoelage tegenover hoorde te staan.

Thuis was ik niet veel anders. Cadeautjes voor mijn schoonfamilie? Regelde ik. Verjaardagen onthouden? Regelde ik. Tot ik op een gegeven moment dacht, waarom eigenlijk? Ik regel de cadeautjes voor mijn familie en vrienden en jij die voor de jouwe. Bleek prima te werken trouwens. 😉

In 2018 veranderde er iets wezenlijks. Ik verloor iemand die mij ontzettend dierbaar was. Dat was intens verdrietig en tegelijkertijd zette het heel veel in perspectief. Waar wil ik mijn tijd en energie aan besteden? Waar kies ik zelf voor? En waar zeg ik vooral ja omdat ik dat nu eenmaal altijd heb gedaan?

Sindsdien ben ik niet minder betrokken, loyaal of behulpzaam geworden. Wel veel bewuster in waar ik ja tegen zeg. En wat me daarna opviel, had ik eerlijk gezegd niet verwacht.

Hoe minder vanzelfsprekend mijn ja werd, hoe meer het werd gewaardeerd.

Toen ik altijd alles oppakte, gingen mensen daar ook vanuit. Niet eens uit onwil. Het was gewoon geworden. Toen ik niet meer automatisch ja zei, werd veel meer gezien wanneer ik iets wél deed.

Ik herken dat inmiddels ook bij veel ambitieuze vrouwen. Juist omdat je veel kúnt en veel voor elkaar krijgt, wordt er makkelijk nog iets bij je neergelegd. En nog iets. Tot behulpzaam en verantwoordelijk zijn bijna hetzelfde zijn geworden als altijd beschikbaar zijn.

Alleen rationeel besluiten dat je voortaan vaker nee zegt, verandert zo’n automatische reactie trouwens niet altijd. Je kunt heel goed begrijpen waarom je dit doet en tóch merken dat je op het moment zelf alweer ja hebt gezegd. Daar kunnen verwachtingen, emoties en patronen onder zitten die je al veel langer kent. Precies daarom kijk ik in mijn werk niet alleen naar wat iemand allang begrijpt, maar ook naar het lichaam, emoties en wat zich door de jaren heen heeft vastgezet. Want ik wil niet alleen dat je tijdelijk anders reageert, maar dat er iets duurzaam verandert in wat dit patroon steeds opnieuw aanstuurt.

Mijn wens is dat vrouwen worden gewaardeerd om wie ze zijn en niet om wat ze allemaal voor anderen doen.

Want als je jarenlang degene bent die werkt, regelt, opvangt, onthoudt en oplost, kan het behoorlijk lastig worden om die twee nog uit elkaar te houden.

“Ik pak dat wel even op” zeg ik nog steeds. Alleen niet meer omdat iedereen er al vanuit kan gaan dat ik het toch wel doe.

Herken je dat jouw “ik pak dat wel even op” soms sneller komt dan je eigenlijk zou willen? Stuur me ‘oppakken’ per mail of WhatsApp. Dan denk ik graag even met je mee.