Hoewel mijn focus als coach ligt op het verzilveren van vrouwelijk potentieel, heb ik zeker ook oog voor de talenten van mannen. Ja, we leven nog steeds in een patriarchaat en dat heeft zo zijn gevolgen voor vrouwen. Maar eerlijk? Vaak zitten we vooral onszelf – en laten we elkaar niet vergeten – in de weg.

Daarom leek het me tijd om stil te staan bij wat wij van mannen kunnen leren. Kleine waarschuwing vooraf: deze blog bevat hier en daar een flinke generalisatie, puur om mijn punt te maken (en hopelijk een glimlach van herkenning op jouw gezicht te toveren). Het gaat uiteindelijk om wat we als ‘masculiene’ en ‘feminiene’ energie beschouwen – en dat is heus niet per se gebonden aan gender.

Drie voorbeelden van wat mannen nét even iets handiger doen:

1.     Waarom mannen elkaar niet uit de boomhut gooien (en wij soms wel)

Laat me dit illustreren met een grappig voorbeeld. Vier kinderen zitten samen in een boomhut: drie jongens en één meisje. Ze zijn druk aan het opscheppen over hoe ver hun vaders een voetbal kunnen trappen.

Jongen 1: “Mijn vader trapt ‘m wel 100 meter de lucht in!”

Jongen 2: “Dat is niks, die van mij schopt ‘m tot de maan!”

Jongen 3: “Pff, mijn vader? Die schopt ‘m naar een ander sterrenstelsel!”

Alle ogen richten zich op het zwijgende meisje, dat uiteindelijk verontwaardigd uitroept: “Maar dat kan helemaal niet!”

En hop—ze wordt unaniem uit de boomhut gezet (gelukkig wel via de ladder).

De moraal? Soms gaat het niet om de feiten, maar om het spel. Mannen leren al vroeg dat groepsdynamiek draait om verbinding, vermaak en een subtiele hiërarchie. Ze opereren van jongs af aan vaker in groepen, wat hen op de werkvloer een voordeel geeft in hoe zich binnen een team te positioneren. Vrouwen mogen hier best een lesje uit trekken: speel het spel af en toe mee!

2. Elkaar de bal toespelen

Laten we het hebben over een dynamiek die voor mannen vaak vanzelfsprekend is, maar voor vrouwen iets meer oefening vereist: het idee van “elkaar de bal toespelen”. Dit is niet alleen letterlijk bedoeld (al zou dat ook wel weer wat hebben), maar vooral figuurlijk.

In elk team is er een bepaalde hiërarchie, iets wat mannen vaak makkelijker accepteren omdat ze dit ook herkennen uit vriendengroepen of hun voetbalteam. Vrouwen daarentegen, spreken vaak in kleinere groepen af en zijn minder bekend met deze hiërarchische structuren.

Vrouwen hechten over het algemeen überhaupt meer aan gelijkwaardigheid binnen groepen, wat wetenschappelijk onderbouwd is. Onderzoek toont aan dat vrouwen vaak een egalitaire benadering van leiderschap omarmen, wat voortkomt uit sociale normen die empathie en samenwerking bevorderen (Eagly & Carli, 2003). Dit kan echter leiden tot het “krabbenmand-effect”: wanneer één vrouw zich onderscheidt door succes, kan ze door andere vrouwen onbewust tegengewerkt worden, omdat haar succes als een bedreiging voor de groepscohesie wordt gezien (Burgess & Borgida, 1999).

Daarom is het essentieel voor vrouwen om elkaar actief te ondersteunen, zodat we elkaar kunnen versterken in plaats van ondermijnen.

En hier komt de crux: je netwerk is essentieel voor succes. Zoals ik eerder in een blog al zei: Elk team heeft wel een Harry Mens – Diversity Delivers. Dus waarom zouden wij als vrouwen niet leren om onderlinge verschillen te omarmen, elkaar succes te gunnen en elkaar actief in het zadel te helpen? Dit kan echt een enorme boost geven, zowel op de werkvloer als daarbuiten.

Mijn advies? Volg het voorbeeld van die mannen die op zondag lekker staan te golfen, zoek elkaar ook op buiten het werk en bundel je krachten! Zelf ben ik bijvoorbeeld lid geworden van The Book Club | Holy shit. She did. van Lotte de Man. Want samen staan we sterker – zelfs als we elkaar de bal af en toe met een glimlach toespelen;

3. Zelfvertrouwen op de werkvloer

Het valt me vaak op: vrouwen houden letterlijk alle ballen in de lucht – zowel thuis als op het werk. Wij hebben overzicht, regelen onze privélevens met verantwoordelijkheidsgevoel, zijn empathisch naar de behoeften van anderen en nemen verantwoordelijkheid voor de mensen om ons heen. Kortom we managen alles wat er maar te managen valt.

Maar… dan komen we op de werkvloer, en zie ik vaak middelmatige mannen op cruciale posities, terwijl vrouwen met bovengemiddelde kwalificaties vaak vastzitten in functies die niet aansluiten bij hun volledige potentieel. Natuurlijk, we kunnen het patriarchaat en het ‘glazen plafond’ de schuld geven, maar ik durf te beweren dat we zelf ook een rol spelen in dit verhaal.

Een ander voorbeeld: vrouwen solliciteren vaak pas op een vacature als ze werkelijk alle functie-eisen kunnen afvinken. Eerst nog die extra ervaring, dat ene diploma, of een beetje extra branchekennis. Realistisch? Ja. Noodzakelijk? Nee. De gemiddelde man roept na één keer iets gedaan te hebben: “Oh, daar heb ik al ervaring mee!” En de vrouw? Die zegt: “Ik heb dat pas één keer gedaan,” en aarzelt om de sprong te wagen.

Dus, mijn oproep aan alle vrouwen: als je gelooft dat je de potentie hebt om het merendeel van de eisen (op termijn) te vervullen, waag die sprong! Ik merk vaak dat functies op papier mooier worden gepresenteerd dan ze in werkelijkheid zijn. Herken je dat? Je leest jouw eigen functiebeschrijving en denkt: “Doe ik dat allemaal?!”

“Wat denk jij? Wat kunnen wij als vrouwen van mannen leren om onszelf verder te versterken? Deel jouw gedachten hieronder – ik ben benieuwd!”

Liefs, Paula